De 140-jarige door- en doorslechte Charles Manx rijdt rond in zijn NOS4A2. In die auto neemt hij kinderen mee naar een plek die hij Kerstland noemt. Geen van de kinderen is ooit teruggekomen. Behalve één meisje, Victoria McQueen. Zij is nu volwassen en probeert in alle macht om Manx te vergeten. Maar hij is haar niet vergeten.
Titel
Nosferatu
Auteur
Joe Hill 1972-
Vertaler
Henny Van Gulik
Illustrator
Gabriel Rodríguez
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
NOS4A2
Editie
1
Uitgever
Amsterdam: Luitingh-Sijthoff, 2013
619 p. : ill.
ISBN
9789024560646 (paperback)

Besprekingen

Charles Talent Manx regeert over Kerstland, maar eigenlijk is hij een soort pedofiel, een soort seriemoordenaar, een duivelse kinderlokker en geluksbrenger voor geïnfecteerde kinderen die in zijn rijk naar wellust anderen pijn mogen doen of vermoorden. Hij zou een zombie kunnen zijn, of een vampier, al wordt dat in het verhaal nooit echt duidelijk. Wat hij wel doet, is rondrijden in een oldtimer, een Rolls Royce uit de jaren dertig die Wraith heet. Het doet wat denken aan Christine, de legendarische auto die tot leven kwam in het gelijknamige boek van Stephen King. Over de dolle kever zullen we het niet hebben, want van echte vrolijkheid is bij Wraith geen sprake. Van duivelse grapjes daarentegen heeft de auto wel kaas gegeten.
Het is niet de enige verwijzing naar King. Zo is Tabitha Hutter, de detective die in het tweede deel van het boek opduikt, is een eerbetoon aan Kings vrouw, Tabitha Spruce. Vreemd is dit niet, want Joe Hill is de nom de plume van Joseph Hillstrom Ki…Lees verder
De 140-jarige Charlie Manx rijdt rond in een Rolls Royce uit 1938 met het kenteken NOS4A2 en verzamelt kinderen die hij meeneemt naar Kerstland, een plaats waar blijdschap verplicht is. Er is nog nooit een kind teruggekeerd behalve Victoria McQueen, die haar best doet Charlie Manx te vergeten. Maar Charlie Manx is nog steeds op jacht en krijgt haar zoon te pakken. Victoria is vast van plan voorgoed met hem af te rekenen. Nosferatu betekent vampier en in bepaalde opzichten is Charlie Manx dat, maar dan zonder bloed en draculatanden. Bij het lezen vraagt de lezer zich voortdurend af wat werkelijkheid is en wat droom, verbeelding of hallucinatie. Dimensies van tijd en afstand bestaan niet. Op haar fiets beweegt Victoria zich naar het verleden en de toekomst en in een ogenblik over grote afstanden. Alles heeft te maken met een ingestorte overdekte brug die alleen zij kan oversteken. Een boek dat voortdurend doet denken aan de boeken van Stephen King, maar dat veel meer eist van de lezer. …Lees verder